Huis met Koffertje #216
Het verhaal van ons huis:
In 2024 sloegen de vonken direct over bij ons, toen we dit huis te koop zagen staan op het internet. Bij het bezichtigen begrepen we waarom het al langere tijd te koop stond: er waren slechte materialen gebruikt, het was hokkerig, onlogisch ingedeeld en had een grote verwaarloosde tuin.
Overduidelijk was dat het een bijzondere vibe had. Er moest heel veel aan gebeuren. Martin zijn verleden met zijn bouwbedrijf kwam goed van pas. Hij kon het deskundig bekijken.
Nadat we het huis gekocht hadden, hebben we maanden getekend over hoe we de indeling wilden hebben. En konden moderniseren naar deze tijd. We hadden bepaalde wensen waarbij keer op keer, de te plaatsen trap een probleem bleek te zijn omdat we zoveel mogelijk de symmetrie van het huis wilden behouden.
In die tijd ben ik me gaan verdiepen in de verkooptekst van het huis welke op Funda had gestaan: "geïnspireerd op een ontwerp van Phillipe Starck". Wat een ontzettend interessant verhaal! Alleen bleek dat we een illegaal gebouwd huis hadden gekocht. Er was geen koffertje. We hadden het huis gekocht voor de goede sfeer maar nu kreeg het toch een staartje. De vorige eigenaren zeiden niets te weten van een koffertje en schoven het af op het architectenbureau, dat het casco heeft gebouwd. Deze architect gaf steeds geen gehoor na meerdere achter gelaten berichten. Wij wisten genoeg.
Koffer avontuur:
Om het alsnog een officieel Phillipe Starck huis te mogen noemen hadden we een koffertje nodig. Hoe kwamen we daaraan? Na heel wat speurwerk bleek het een geliefd object te zijn voor verzamelaars. Uiteindelijk zijn we via via geholpen en hebben we ons op alle grote veilingsites ingeschreven. Zonder resultaat. Het koffertje was te duur of de advertentie bleek onbetrouwbaar.
Met hulp van iemand die bijhoudt waar alle koffertjes in de wereld zijn, is het uiteindelijk toch gelukt om via een simpele franse Marktplaats toch één te bemachtigen.
We waren natuurlijk euforisch!
Ook bleek de koffer nog in perfecte staat met originele doos. Het wachten werd beloond.
De verbouwing boven:
Deze hele verdieping werd gesloopt. Ook de vide werd eruit gehaald. Alleen de douche bleef nog even staan. 6 kamers zijn gesloopt. Materialen werden gesorteerd voor hergebruik of voor de vuilstort.
Er zijn 3 royale slaapkamers voor terug gekomen met ieder een eigen badkamer. Op de ruime overloop bevindt Martin zijn kantoor.
Er is steeds rekening gehouden met de symmetrie van het huis. En het open karakter. De houten lamellen accentueren niet alleen de natuur maar ook het design van de raampartijen. En waar je ook staat in het huis, je kunt altijd naar buiten kijken.
De beneden verdieping:
Hier is gekozen voor een zo ruim mogelijke hal, eetkamer en woonruimte. De ruimtes lopen in elkaar over. Het atelier van Elizabeth is gescheiden van de andere ruimtes en heeft bewust geen deur, om het open karakter van het huis te behouden, zoals Phillipe Starck had bedacht. De verbinding met het buitenleven is optimaal. Binnen en buiten lopen vloeiend in elkaar over.
Het buitenleven:
Het huis is omringd door de natuur. En er bevinden zich op het terrein 2 schuren in dezelfde stijl. Deze moeten nog worden opgeknapt.
Het terras onder de veranda is verbreed. Deze grenst aan de vijver. De ondergaande zon reflecteert het licht in de woonkamer. Het is de bedoeling om in de groene zone veel bijzondere varens te gaan planten.
Modernisering:
Er is natuurljk veel veranderd sinds 1994, het jaar dat de catalogus waarin je dit huis kon kopen, uit kwam.
Er is gekozen voor een stalen constructie, er liggen zonnepanelen, en er wordt geen gebruik meer gemaakt van gas, het huis is opnieuw geïsoleerd.
In de toekomst zou het mooi zijn als er een zinken dak op zou kunnen komen maar gezien de hoge kosten is dat momenteel een wens.
Volgens Philippe Starck was het koffertje een symbool van vrijheid: “Je koopt geen huis, je koopt vrijheid. In dit koffertje zit je vrijheid.”
En zo ervaren wij dit huis....
In 2024 sloegen de vonken direct over bij ons, toen we dit huis te koop zagen staan op het internet. Bij het bezichtigen begrepen we waarom het al langere tijd te koop stond: er waren slechte materialen gebruikt, het was hokkerig, onlogisch ingedeeld en had een grote verwaarloosde tuin.
Overduidelijk was dat het een bijzondere vibe had. Er moest heel veel aan gebeuren. Martin zijn verleden met zijn bouwbedrijf kwam goed van pas. Hij kon het deskundig bekijken.
Nadat we het huis gekocht hadden, hebben we maanden getekend over hoe we de indeling wilden hebben. En konden moderniseren naar deze tijd. We hadden bepaalde wensen waarbij keer op keer, de te plaatsen trap een probleem bleek te zijn omdat we zoveel mogelijk de symmetrie van het huis wilden behouden.
In die tijd ben ik me gaan verdiepen in de verkooptekst van het huis welke op Funda had gestaan: "geïnspireerd op een ontwerp van Phillipe Starck". Wat een ontzettend interessant verhaal! Alleen bleek dat we een illegaal gebouwd huis hadden gekocht. Er was geen koffertje. We hadden het huis gekocht voor de goede sfeer maar nu kreeg het toch een staartje. De vorige eigenaren zeiden niets te weten van een koffertje en schoven het af op het architectenbureau, dat het casco heeft gebouwd. Deze architect gaf steeds geen gehoor na meerdere achter gelaten berichten. Wij wisten genoeg.
Koffer avontuur:
Om het alsnog een officieel Phillipe Starck huis te mogen noemen hadden we een koffertje nodig. Hoe kwamen we daaraan? Na heel wat speurwerk bleek het een geliefd object te zijn voor verzamelaars. Uiteindelijk zijn we via via geholpen en hebben we ons op alle grote veilingsites ingeschreven. Zonder resultaat. Het koffertje was te duur of de advertentie bleek onbetrouwbaar.
Met hulp van iemand die bijhoudt waar alle koffertjes in de wereld zijn, is het uiteindelijk toch gelukt om via een simpele franse Marktplaats toch één te bemachtigen.
We waren natuurlijk euforisch!
Ook bleek de koffer nog in perfecte staat met originele doos. Het wachten werd beloond.
De verbouwing boven:
Deze hele verdieping werd gesloopt. Ook de vide werd eruit gehaald. Alleen de douche bleef nog even staan. 6 kamers zijn gesloopt. Materialen werden gesorteerd voor hergebruik of voor de vuilstort.
Er zijn 3 royale slaapkamers voor terug gekomen met ieder een eigen badkamer. Op de ruime overloop bevindt Martin zijn kantoor.
Er is steeds rekening gehouden met de symmetrie van het huis. En het open karakter. De houten lamellen accentueren niet alleen de natuur maar ook het design van de raampartijen. En waar je ook staat in het huis, je kunt altijd naar buiten kijken.
De beneden verdieping:
Hier is gekozen voor een zo ruim mogelijke hal, eetkamer en woonruimte. De ruimtes lopen in elkaar over. Het atelier van Elizabeth is gescheiden van de andere ruimtes en heeft bewust geen deur, om het open karakter van het huis te behouden, zoals Phillipe Starck had bedacht. De verbinding met het buitenleven is optimaal. Binnen en buiten lopen vloeiend in elkaar over.
Het buitenleven:
Het huis is omringd door de natuur. En er bevinden zich op het terrein 2 schuren in dezelfde stijl. Deze moeten nog worden opgeknapt.
Het terras onder de veranda is verbreed. Deze grenst aan de vijver. De ondergaande zon reflecteert het licht in de woonkamer. Het is de bedoeling om in de groene zone veel bijzondere varens te gaan planten.
Modernisering:
Er is natuurljk veel veranderd sinds 1994, het jaar dat de catalogus waarin je dit huis kon kopen, uit kwam.
Er is gekozen voor een stalen constructie, er liggen zonnepanelen, en er wordt geen gebruik meer gemaakt van gas, het huis is opnieuw geïsoleerd.
In de toekomst zou het mooi zijn als er een zinken dak op zou kunnen komen maar gezien de hoge kosten is dat momenteel een wens.
Volgens Philippe Starck was het koffertje een symbool van vrijheid: “Je koopt geen huis, je koopt vrijheid. In dit koffertje zit je vrijheid.”
En zo ervaren wij dit huis....